Ocarina of Time op Switch 2: waarom één stick de 3D-game veranderde
Eén stick dwong de makers van Ocarina of Time tot vijf uitvindingen. De remake heeft er twee en houdt bijna alles. Een essay, zonder het spel gespeeld te hebben.

👁 113 keer gelezen
Eén stick, vijf uitvindingen. Dat is de korte samenvatting van The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Op 5 november 2026 kwam de remake uit voor Nintendo Switch 2, en alles wat daarin werkt, werd 28 jaar eerder bedacht voor een controller met maar één analoge stick. Mijn stelling in dit stuk: Ocarina of Time veranderde games niet omdat het een grote wereld in 3D liet zien. Het veranderde ze omdat de makers de besturing van die wereld onder één duim moesten krijgen. De remake heeft eindelijk een tweede stick, een springknop en een microfoon. Daarmee is het de beste test die dit ontwerp ooit heeft gehad: als alles weggegooid mag worden, wat blijft er dan staan?
Drie dimensies, één duim
In 1998 had niemand een kant-en-klaar antwoord op de vraag hoe zwaardgevechten in een 3D-ruimte moesten werken. Shigeru Miyamoto zei later dat het plan bescheiden was: als de hardware het niet aankon, was hij tevreden geweest met een spel in één gebouw, Ganon’s Castle, zolang Link maar in 3D was.
“Het was een enorm project: een game maken met 3D-polygonen zonder van tevoren te weten wat het eindresultaat zou worden.”
Shigeru Miyamoto, Iwata Asks, 2011
De Nintendo 64-controller was de eerste Nintendo-controller met een analoge stick. Eén stick. Eiji Aonuma, die bij het origineel de dungeons en vijanden ontwierp, legt in het interview van 2026 uit wat dat betekende: de stick bewoog het personage, dus de speler kon de camera niet vrij draaien zoals moderne controllers dat toestaan. Uit die ene beperking groeiden vijf uitvindingen.
| Uitvinding | 1998, Nintendo 64 | 2011, Nintendo 3DS | 2026, Switch 2 |
|---|---|---|---|
| Lock-on (Z-targeting) | Met de Z-knop zet je de camera achter Link en koppel je hem aan één doelwit | In principe ongewijzigd | Ongewijzigd |
| Camera | Eén stick, dus de camera stuurt zichzelf en staat op bepaalde plekken vast | Zoals in het origineel; richten ook door de console te bewegen (gyro) | Vrije camera op de rechterstick; richten met beweging |
| Contextgevoelige knop | Eén actieknop doet wat het scherm suggereert. Geen springknop: Link springt zelf bij een rand | In principe ongewijzigd; inventaris via aanraking | Springen op een eigen knop, dash, snel wisselen van items, twee manieren om de Jump Attack uit te voeren |
| Wereldklok | Dag en nacht wisselen in het open veld | In principe ongewijzigd | De tijd verstrijkt overal, ook in dorpen en steden |
| Ocarina | Melodieën die je met de knoppen van de controller speelt, openen paden en veranderen het tijdstip van de dag | In principe ongewijzigd | Knoppen, neuriën in de microfoon van de console of een echte ocarina |
De onzichtbare ketting: zo ontstond Z-targeting
Het belangrijkste van de vijf ideeën werd geboren in een pretpark. Op een zomerdag bezocht het team Toei Kyoto Studio Park, een filmstudiocomplex dat open is voor publiek, op zoek naar ideeën voor zwaardgevechten. Scenarist Toru Osawa herinnerde zich dat het zo heet was dat ze een theater introkken waar een ninjashow draaide.
“Een aantal ninja’s omringde de hoofdsamoerai en een van hen haalde uit met een kusarigama (sikkel en ketting). De samoerai ving hem op met zijn linkerarm, de ketting spande zich strak en de ninja’s bewogen in een cirkel om hem heen.”
Toru Osawa, Iwata Asks, 2011
Osawa vertaalde dat rechtstreeks naar de besturing: zodra je een doelwit vastzet, bestaat er tussen Link en de tegenstander een soort ketting die je niet ziet. Duw je de stick naar voren, dan kom je dichterbij. Duw je hem opzij, dan loop je een cirkel om de vijand heen. Yoshiaki Koizumi nam de andere helft van het idee uit dezelfde show: targeting markeert één tegenstander en zegt de anderen dat ze op hun beurt moeten wachten, zodat een gevecht tegen een groep niet in een chaos verandert.
“Het Z-targeting-systeem is in de daaropvolgende 3D-games van The Legend of Zelda grotendeels ongewijzigd gebleven. Het heeft de tand des tijds doorstaan en werkt vandaag nog steeds.”
Hidemaro Fujibayashi, producent van de remake, Ask the Developer, 2026
Een camera die weet waar hij moet kijken
Lock-on was in de kern een cameratruc. Omdat de speler het beeld niet kon draaien, deed het spel dat voor hem. Op veel plekken was de camera helemaal niet van de speler: hij stond op een vast punt en toonde de ruimte zoals de ontwerper dat wilde. Miyamoto ging nog verder en liet cutscenes in realtime door de game-engine berekenen in plaats van ze als vooraf gemaakte filmpjes af te spelen, omdat je een afgewerkt filmpje achteraf niet meer kunt aanpassen.
“Maar wat is voor fans belangrijker: de filmpjes of hoe leuk het is?”
Shigeru Miyamoto, Iwata Asks, 2011
De remake geeft de camera aan de speler, en de ontwikkelaars zeggen openlijk dat dat geen gratis verandering was. Programmadirecteur Hiroki Taguchi geeft hun zorg toe: een speler die het beeld kan draaien, verliest zijn richtingsgevoel. Je verslaat een vijand in een afgesloten kamer, de deur gaat open en je weet niet meer welke kant je op wilde. Het team moest dus opnieuw opbouwen wat de vaste camera vroeger gratis meegaf, door voorwerpen in dungeons zo te plaatsen dat ze de weg wijzen.
Het Mario-team geeft de springknop op
De derde uitvinding klinkt vandaag als ketterij. De mensen die twee jaar eerder Super Mario 64 hadden gemaakt, haalden de springknop weg. Link sprong zelf over een gat zodra hij bij de rand kwam. Miyamoto bedacht het op een vrije dag.
“Ik trommelde maandagochtend iedereen bijeen en zei: ‘We gaan iets doen dat autojump heet!’ Iedereen reageerde: ‘Wat zeg je?!’ Het team dat de Mario-games had gemaakt, ging de springknop opgeven.”
Shigeru Miyamoto, Iwata Asks, 2011
De remake geeft het springen terug. Regisseur HokWai Ng verklaart dat met generaties: spelers die recente games gewend zijn, vragen zich af waarom Link hier wel kon springen en daar niet, dus springen werkt nu overal met één druk op de knop. Aonuma voegt toe dat het oude systeem handig was voor ontwikkelaars, omdat ze precies wisten waar een speler kon springen. Zonder die beperking moest je elk gedrag voorzien en het terrein aanpassen. Young Link en Adult Link springen net verschillende afstanden, dus elk gat moest voor beiden in balans worden gebracht. De Jump Attack laat zien hoe de discussie afliep: het nieuwe team bouwde hem op de manier van Breath of the Wild (eerst springen, dan aanvallen), Aonuma kon er niet aan wennen, Fujibayashi gaf er de voorkeur aan, en het spel verscheen met beide varianten.
Een wereld die niet wacht, en een instrument in plaats van een menu
Het vierde idee gaat over vertrouwen. In het open veld ging de zon onder zonder dat de speler daarom vroeg. Nintendo beschrijft de remake nu met een zin die laat zien hoe ver dat gaat: de tijd verstrijkt waar je ook bent, en na zonsondergang verschijnen nieuwe personages en vijanden. De wereld zelf is nog steeds niet naadloos, en dat is een keuze, geen beperking. Ng zegt dat het team bewust aparte kaarten voor aparte gebieden heeft behouden, zodat de speler bij de overgang even kan nadenken en vooruit kan kijken naar het volgende deel van het avontuur.
Het vijfde idee gaf het spel zijn naam. Snel reizen, het tijdstip van de dag veranderen, een afgesloten pad openen: in de meeste games zit dat in een menu. Hier moest je een instrument pakken en met de knoppen van de controller een melodie spelen. De remake voegt een hoofdstuk toe dat klinkt als een grap, maar consequent is. Ongeveer een jaar voor de release liep Aonuma naar het bureau van Ng en meldde dat de Switch 2 een ingebouwde microfoon heeft. Nu kun je een geleerde melodie neuriën of op een echte ocarina spelen, en Link herhaalt hem in het spel.
“Spraakherkenning maakt het niet eens makkelijker om verder te komen in het spel. Maar op zo’n intuïtieve manier met de wereld omgaan, maakt dat de wereld veel dichter bij je voelt.”
Eiji Aonuma, serieproducent, Ask the Developer, 2026
Wat de remake heeft opgelost
De lijst met verbeteringen is lang, maar volgt één regel: het team repareerde wat een prijs was van de beperkingen van 1998, niet wat de vrucht ervan was. Het beste voorbeeld is de Water Temple, een dungeon die beroemd is om het feit dat mensen er de weg kwijtraken. Aonuma ontwierp hem en spaart zichzelf niet.
“Ik had nog huiswerk liggen: ik wilde iets doen aan de Water Temple die ik 28 jaar geleden heb gemaakt.”
Eiji Aonuma, Ask the Developer, 2026
De indeling blijft. Wat veranderde is wat mensen de draad deed verliezen: items wisselen gaat nu veel makkelijker, en sommige muren zijn vervangen door roosterachtige constructies, zodat je de kamers erachter kunt zien. Een kleiner voorbeeld is nog mooier. Gohma, de eerste eindbaas, kan alleen op het juiste moment worden geraakt, en dat was in het origineel lastig af te lezen. Iemand in het team viel de twee armen bovenop zijn kop op; nu beschermt Gohma zijn zwakke plek ermee zodra hij immuun is. Andere veranderingen: een dash door de rolknop ingedrukt te houden (rollen over Hyrule Field blijft bestaan), volledig ingesproken cutscenes met stemmen die via blinde audities zijn gekozen, meer dan 150 muziekstukken opgenomen met een orkest, en Threads of Time, een menu in de vorm van een wandtapijt dat het verhaal samenvat en het volgende doel toont.
Wat niemand mocht aanraken
Het sterkste bewijs voor mijn stelling komt van de serieproducent zelf. Aonuma besloot dat moderne spelers niet over het hele veld willen rollen en vroeg om warppunten die in het origineel niet bestonden. Het team bouwde ze. Daarna speelde iedereen.
“Dus hoewel ik zelf had voorgesteld om warppunten toe te voegen, werkten ze uiteindelijk niet voor mij, dus liet ik het team ze allemaal weer weghalen.”
Eiji Aonuma, Ask the Developer, 2026
Zijn reden: de momenten van ontdekking, waarop je onderweg stilstaat en je afvraagt wat iets is, verdwenen. De weg over het veld bleek structuur te zijn, geen opvulling. Hetzelfde geldt voor lock-on, de aparte kaarten en de mechanismen in de dungeons: het nieuwe team liet ze allemaal met rust, hoewel het de hardware en de toestemming had om ze te veranderen.
“De originele game was zo ingenieus gemaakt en zo delicaat in balans dat ik het gevoel had dat het geheel in elkaar kon storten zodra je ook maar één onderdeel weghaalde.”
Hiroki Taguchi, programmadirecteur, Ask the Developer, 2026
De beperking was de auteur
Na het lezen van beide interviews, uit 2011 en uit 2026, zie ik het zo. De vijf uitvindingen waren geen krukken voor zwakke hardware. Als ze dat wel waren geweest, had de remake ze weggegooid, want daar zijn remakes voor. In plaats daarvan kreeg de tweede stick maar één van de vijf taken, de camera, en zelfs dat vroeg om het aanpassen van dungeons zodat spelers de weg niet kwijtraakten. De rest bleef staan omdat het geen noodoplossing meer was en een taal was geworden.
Dit argument heeft ook een minder comfortabele helft. Als de beperking de auteur was, kan een remake zonder beperkingen niets vergelijkbaars bedenken. Neuriën in een microfoon en een verhalend wandtapijt zijn charmant, maar niemand zal ze de komende 28 jaar kopiëren. Aonuma zegt openlijk waarom het spel is gemaakt: zodat ontwikkelaars die alleen de recente Zelda-games kennen, leren hoe het oude spel in elkaar zit en iets meenemen naar de toekomst.
“Het gaat er niet om of het origineel of deze game beter is. De wereld voelt gewoon veel rijker.”
Eiji Aonuma, Ask the Developer, 2026
Critici gaven het 95 van de 100 op Metacritic, op basis van 115 reviews (bekeken op 15 november 2026); het origineel uit 1998 staat op 99 uit 22 reviews. Nintendo meldt dat de remake in de eerste vier dagen wereldwijd meer dan 5,2 miljoen exemplaren verkocht. Voor mij is een ander getal interessanter: één. Zoveel sticks waren er nodig om een besturing te bedenken die in 28 jaar door niemand is vervangen.
Prijs, downloadgrootte en Nederlandse taal in de Nederlandse eShop
Ik heb de Nederlandse Nintendo eShop bekeken; de Belgische winkel heb ik niet gecontroleerd. De prijs lees ik op 15 november 2026 af in de prijsinterface van Nintendo’s eShop. Het spel is voor één speler en verschijnt alleen voor de Nintendo Switch 2, er is dus geen versie voor de eerste Switch.
Nintendo noemt Nederlands bij de ondersteunde talen van het spel. De gamepagina zegt niet of dat ook voor gesproken tekst geldt of alleen voor tekst op het scherm, dus daar doe ik geen uitspraak over.
| Onderdeel | Wat ik vond |
|---|---|
| Releasedatum en platform | 5 november 2026, alleen Nintendo Switch 2 |
| Prijs (digitaal, Nederlandse Nintendo eShop) | € 59,99 |
| Downloadgrootte | 24,9 GB |
| Taal | Nederlands staat bij de ondersteunde talen; of dat ook voor gesproken tekst geldt, vermeldt de gamepagina niet |
Bronnen
- Nintendo, Ask the Developer Vol. 24: The Legend of Zelda: Ocarina of Time, deel 1
- Ask the Developer Vol. 24, deel 3
- Ask the Developer Vol. 24, deel 4
- Nintendo, Iwata Asks: Ocarina of Time 3D, oorspronkelijk ontwikkelteam
- Iwata Asks: Ocarina of Time 3D, Shigeru Miyamoto
- Nintendo UK, gamepagina
- Nintendo, verkoopaankondiging, 11 november 2026
- Metacritic
More on this from HELDER
handleidingen·Vergunning of misleidende handelsnaam controleren bij beleggingsvoorstellenWanneer een beleggingsvoorstel binnenkomt via een advertentie op sociale media of een ongevraagd telefoongesprek, klinkt het verhaal vaak professioneel.
