Bank of England: AI-modellen bedreigen financieel systeem
Gouverneur Andrew Bailey waarschuwt dat overheden het recht moeten behouden om in te grijpen in AI, nu de schuld van de sector oploopt tot 450 miljard dollar.

👁 117 keer gelezen
Gouverneur van de Bank of England Andrew Bailey kondigde op 30 september 2026 aan dat overheden het “recht op interventie” in de AI-sector moeten behouden, omdat verschillende frontiermodellen de afgelopen maanden ontspoorden en de groeiende schuld van de sector de stabiliteit van het hele financiële systeem begint te bedreigen. Het is een van de ernstigste institutionele waarschuwingen tot nu toe in het debat over controle op geavanceerde kunstmatige intelligentie.
Ontspoorde modellen en gijzelaars
Bailey gebruikte geen diplomatieke taal. In zijn inaugurele column voor de Insight-serie van de Bank of England schreef hij zonder omwegen: “Als we op een veilige manier van deze voordelen willen profiteren, moeten we één cruciale vraag beantwoorden. Moet de samenleving het vermogen behouden om in te grijpen, om grenzen te stellen waarbinnen deze systemen opereren, en om die grenzen bij te stellen naarmate de technologie zich ontwikkelt? Naar mijn mening luidt het antwoord ondubbelzinnig: ja.”
Volgens de gouverneur beperkt de snelle vooruitgang van frontiermodellen de mogelijkheid tot maatschappelijke controle en reactie in crisismomenten. De consequenties zijn zeer concreet: de nieuwe technologie heeft - in zijn woorden - “de schaal en verfijning van cyberdreigingen voor het financiële systeem” vergroot. In de praktijk betekent dit dat dagelijkse kaartbetalingen, banktransacties en de handel in aandelen en obligaties op kapitaalmarkten onder vuur kunnen komen te liggen. Het hele apparaat van dagelijkse afwikkelingen, dat we automatisch gebruiken, wordt een potentieel doelwit.
450 miljard dollar schuld - meer dan Britse obligatie-uitgifte
Parallel aan Baileys uitspraak sloeg het Financial Policy Committee (FPC) - het comité voor financieel beleid van de Bank of England - alarm. De cijfers die het FPC in zijn verklaring na de vergadering van 25 september noemde, zijn indrukwekkend. Tussen januari en september 2026 hebben de grootste spelers in de AI-sector samen 450 miljard dollar aan schuld opgebouwd - dat is al meer dan de 333 miljard pond aan geplande Britse staatsschuldemissies voor heel 2026. De AI-sector financiert zich sneller dan de regering van Hare Majesteit gilts uitgeeft.
Wie staat aan de andere kant van deze schuld? Hedgefondsen, vermogensbeheerders en bedrijven die private kredietverlening aanbieden - dus partijen die de spaargelden van miljoenen mensen beheren. Hun lot is nu verweven met bedrijven die nog geen winst hebben gemaakt. Het FPC noemde het zonder omwegen: “de snelle groei van AI-gerelateerde schuldemissies vergroot de blootstelling van kapitaalmarkten aan wat er in de AI-sector gebeurt”. Het comité “benadrukt het belang van tijdig en voorzichtig beheer van deze escalerende, onderling verbonden risico’s” - lezen we in de notulen van de FPC-vergadering.
Dit is geen abstract verhaal over de Londense City. Als de AI-schuldbubbel op ongecontroleerde wijze knapt - zoals de hypotheekbubbel in 2008 - zal de schokgolf overal toeslaan, wereldwijd.
Geen regulering, maar testen
Opvallend genoeg heeft Bailey - ondanks zijn alarmerende toon - zich uitdrukkelijk onthouden van een oproep tot regulering. “Regulering is naar mijn mening niet het juiste uitgangspunt. In de opwinding rond de ontwikkeling van AI bestaat het risico dat we te snel overgaan tot debatten over reguleringsarchitectuur, voordat we überhaupt hebben vastgesteld waar het probleem zit” - schreef de gouverneur.
In plaats daarvan stelde hij voor wat hij een “verstandig uitgangspunt” noemde: rigoureus testen van nieuwe modellen, het begrijpen van het gedrag van steeds complexere systemen en het ontwikkelen van “geloofwaardige punten” waarop autoriteiten zouden kunnen ingrijpen. Dit is een filosofie die veel dichter bij engineering ligt dan bij wetgeving - eerst het risico in kaart brengen, dan toezichthouders uitrusten met instrumenten die daadwerkelijk werken.
Dit onderscheid is belangrijk. De Europese AI Act koos een andere weg - het definieerde risicocategorieën en legde verplichtingen op aan makers van systemen, voordat we goed begrijpen hoe deze systemen eigenlijk falen. Bailey suggereert de omgekeerde volgorde: eerst het gedrag van het model begrijpen, dan beslissen wanneer en hoe in te grijpen. Het is moeilijk te beoordelen welke strategie beter is, maar het verschil in aanpak tussen Londen en Brussel zal reële consequenties hebben voor bedrijven die moeten beslissen waar ze AI-systemen bouwen en implementeren.
Google · Jouw bronnenHoger in Google - met één klikToevoegen aan voorkeursbronnen →Historische context: wanneer financiële markten nieuwe technologie ontmoeten
Dit is niet de eerste keer dat financiële innovatie het vermogen van toezichthouders om het te begrijpen vooruit is. Derivaten gebaseerd op hypothecaire kredieten groeiden eindeloos, totdat ze het hele systeem mee naar beneden trokken. Securitisatie werd geprezen als risicospreiding - en dat deed het inderdaad, maar tegelijkertijd maakte het het risico onzichtbaar. Deze keer hebben we een vergelijkbare combinatie: nieuwe technologie, enorme kapitaalstromen, geen winst bij schuldemittenten en onderlinge verbindingen tussen partijen die elkaars exposure niet begrijpen.
Bailey is hoofd van een instelling die de crash van 2008 uit de eerste hand heeft meegemaakt. Dat hij ervoor koos hierover publiekelijk te spreken, in de vorm van een persoonlijke tekst in plaats van een droge verklaring - dat op zich is al een signaal. Centrale instellingen slaan zelden zonder reden alarm.
Als de AI-sector niet leert sneller winst te produceren dan schuld, kan de Bank of England binnenkort voor een vraag staan die ze goed kent uit het verleden: hoe ontwar je een crisis die zich te diep heeft verstrengeld voordat iemand kon ingrijpen.
More on this from HELDER
benchmarks·Qwen-Image-2.1 modefotografie: twaalf fotografische stijlen35mm film, middenformaat, polaroid, jaren 90 flitser, high key en low key. Eén basisprompt, alleen de techniek veranderd - en twaalf verschillende foto's.

